Door Joyce Kruizenga-Elskamp - De in Nederland geboren en getogen Selma heeft eigenlijk drie banen. Ze is eigenaar van ME sushi & pokebowls aan de Dorpsstraat 26 in Putten (grote, oude pand van bakkerij Knevel).
“Al lopende door Putten zag ik dit pand te huur staan. Het liet mij niet los en na goede voorbereidingen en een verbouwing run ik nu in mijn eentje een sushirestaurant.” Soms heeft ze hulp van haar dochter (18) en zoon (16) en een stagiair. “Vooral het afhalen en bezorgen van sushi bleek goed te lopen. Als ik dat eerder had geweten, had ik beter een kleiner pand kunnen huren”, zegt ze lachend.Tijd voor vrije tijd… “Als iemand mij kan helpen aan katheters voor nierdialyse, dan zou ik zo gelukkig zijn!”
Haar restaurant is vanaf 16.00 uur geopend en op dinsdag gesloten. Op zondag wel open voor bezorgen en afhalen. Overdag laat deze drukke dame zich namelijk inhuren als ZZP’er in de zorg. Ze bezoekt dan, vanuit het PGB-budget, gezinnen in moeilijkheden of met een kind met een handicap en helpt deze op weg. “En op vrijdag komt Fred van de Voedselbank regelmatig langs voor voedsel dat ik over heb, omdat ik alles vers bereid. Zo ondersteun ik ook Islamitische gezinnen in de regio met halal kip of zalm.”
Haar opa was van de eerste generatie arbeidersmigranten die uit Marokko naar Nederland kwamen. “Hij kreeg de sleutel van zijn huis in Zeist toentertijd overhandigd door Beatrix”, zegt ze trots. Selma’s ouders kregen drie meisjes en drie jongens. Toen gebeurde er iets, wat de loop van haar verdere leven zou bepalen. “Helaas werd mijn broertje op vijftienjarige leeftijd aangereden. Hij was er zeer slecht aan toe. Hij heeft in totaal zevenentwintig operaties aan zijn hoofd gehad en lag negen maanden in coma!”
Uiteindelijk kwam haar broer in een vegetatieve toestand en hadden de artsen hem allang opgegeven. “Maar ik niet! Ik ben gaan zoeken en met behulp van een professor in Tilburg en heel veel eigen inspanning lukte het ons om zijn situatie te verbeteren.”
Toen hij naar een verpleeghuis in Loosdrecht moest wilde Selma hem liever zelf in huis nemen, maar dat mocht niet. “Jaren later gelukkig wel en nu woont hij samen met onze moeder. Als mijn sushirestaurant sluit ga ik haar elke dag van 22.00 uur tot 23.30 uur helpen om hem te verzorgen. Mensen vragen mij vaak hoe ik dat allemaal vol houd. Nou, ik slaap al sinds mijn vijftiende maar vier tot vijf uur per nacht. Ik kan niet uitslapen en raak gelukkig niet snel overbelast. Ik krijg hier gewoon energie van.”
Een groot aantal jaren heeft ze in haar schaarse vrije tijd ook nog vele gehandicapte kinderen geholpen in Marokko met haar stichting. “Maar ik zag in Tanger honderden wezen, die in de havenstad op straat zwierven en probeerden om de overtocht naar Europa te maken. Ik kreeg de moeders van de gehandicapte kinderen zo ver, dat ze tegen betaling maaltijden voor hen gingen koken. Toen ik aan een jongen vroeg, waarom hij eigenlijk lijm snuift, was zijn antwoord schokkend: ‘Als ik snuif en dan ga slapen, voel ik tenminste niet dat de honden in mijn voeten bijten of dat de ratten over mij heen lopen!’”
Selma verzamelt nu alleen nog materialen die ze opstuurt naar Marokko. “Zoals luiers of verband. Ook ben ik al heel lang op zoek naar iemand die katheters voor mij kan regelen voor nierdialyse. Als iemand mij daarmee kan helpen, zou ik zo gelukkig zijn!”
Selma stuurt op eigen kosten pakketten met luiers naar Marokko. Foto: Joyce Kruizenga-Elskamp
